Les Nederlands in het STUK

"From here to ear"



Op vrijdag 17 september zijn we met 5 en 6 ASO een kijkje gaan nemen in het STUK te Leuven.

"From here to ear" is een project van de Franse kunstenaar Céleste Boursier-Mougenot waarbij 40 zebravinken door een ruimte vliegen waarin verschillende gitaren en cymbalen staan. Als bezoeker loop je door de ruimte. De vinken maken ondertussen  verschillende geluiden op de instrumenten. Het is zeer rustgevend. De kunstenaar probeert via de natuur en het dagelijkse leven verschillende klanken te produceren langs onverwachte kanalen.

Zelf had ik er iets meer van verwacht, maar toch was het een zeer leuke ervaring. Het was soms vreemd wanneer een hoop kleine vogels op je afkwamen. Ze deden je even schrikken. Af en toe had je het gevoel dat de vogeltjes met hun gekwetter tegen je aan het praten waren. Door rond te wandelen joeg je de vogels weg, maar dit zorgde er wel voor dat je mooie klanken kreeg.

Na dit bezoek gingen we enkele verdiepingen lager waar er een videovertoning was, namelijk "New York, New York". Candice Breitz bedacht deze vertoning: elk tweelingpaar apart ontwierp een personage. De eerste video liet zien hoe het tweelingpaar overlegden over hun figuur. Ze mochten zelf kiezen of ze dit personage baseerden op meegemaakte feiten of op fictie. Ze werden alleen gevraagd om een figuur te kiezen die geen tweeling is en in New York City woont. Je ziet een video van 7 minuten, maar in werkelijkheid werden ze 6 tot 8 uur gefilmd.



"New York, New York"



In de tweede video werden de tweelingparen opgesplitst en moest één deel van het tweelingpaar samen met de andere drie al improviserend een toneelstuk opvoeren waarbij ze hun verzonnen figuur zelf moesten spelen. Bovendien kenden ze elkaars personage niet. Nadien werd hetzelfde overgedaan met het andere deel van de tweelingparen. Het resultaat was onvoorspelbaar en vaak chaotisch.

In het begin verstond ik niet wat de bedoeling was van dit project, maar door het op te zoeken op het internet werd het me duidelijker. Ikzelf zag de tweeling Jocelyn en Natalyn Tremblay die hun personage Oun noemden. Ze praatten snel in een Engels dialect. Ik had het gevoel dat ik ongeveer de helft kon begrijpen. Van de tweede video hebben we maar een klein stukje gezien, omdat we terug naar de les moesten. In die video kwamen de personages samen voor en voerden ze een gesprek.



Bij het vogelproject had ik meer het gevoel dat het om kunst ging. Zonder het te beseffen maakten de vogels een concert voor de bezoekers. Elk moment was anders. Voor iedere bezoeker was het een andere ervaring. Bij het tweelingenproject leek het me meer een studie om te zien hoe tweelingen gelijk en verschillend zijn met elkaar.

Bij deze kunst ben je actief betrokken. Dat vind ik leuk. Het is iets anders dan kunst waar je gewoon maar naar kunt kijken.

Tot de volgende keer!

Antonia