Portfolio: dierentaal

In tekenfilms zie je vaak dat dieren met elkaar praten. Heb jij je ooit al eens afgevraagd hoe dieren eigenlijk met elkaar communiceren? En  kunnen wij als mensen dat taaltje wel verstaan? Taalkundige Charles Hockett voerde hier al onderzoek naar in de jaren 60. Hij vroeg zich af of de mensentaal uniek is. Na veel onderzoeken gedaan te hebben volgde zijn besluit dat er sommige kenmerken van de mensentaal terug te vinden zijn in de dierentaal. Het is de combinatie van al die kenmerken die de mensentaal uniek maakt.

De aap is het dier dat het meest verwant ligt aan de mens. Vele onderzoekers probeerden de aap te leren spreken zoals ons. Jammer genoeg lukte dat niet omdat het strottenhoofd en de tong anders ligt bij de aap. Gebarentaal lukte dan weer net iets beter. Maar de apen konden enkel communiceren over het 'hier' en 'nu'. Ook konden ze geen vaste zinstructuren aanleren.

De meeste dieren kunnen enkel over het hier en nu communiceren, maar niet over de toekomst. Een uitzondering daarop zijn de bijen. Zij hebben het juist altijd over het ‘daar’. Via een speciale bijendans vertellen ze andere bijen waar er nectar te vinden is. Ook kunnen bijen niet liegen! Handig dus.

Net als de menselijke taal is ook de taal van bepaalde mezen arbitrair. De vorm en betekenis van een woord staan hierbij volledig los van elkaar. Mezen gaan hun soortgenoten alarmeren wanneer er een roofdier nadert. Voor verschillende roofdieren hebben ze zelfs verschillende alarmroepen.

Elk dier heeft wel een kenmerk van de mensentaal, maar toch is onze taal uniek omdat het een combinatie is van al die kenmerken! We mogen dus trots zijn op onze taal!